A my prześlizgujemy się - dzień za dniem, tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem.
Dzieje się dużo i szybko. Jeśli kiedyś myślałam, że gdy dzieci podrosną, będzie łatwiej... Cóż, myliłam się. Owszem, odpadł wieczny lęk o najmłodsze, ten naturalny. Ale nawet jeśli ma się w stadzie ludzi już w miarę ogarniętych, to nagle okazuje się, że ci ogarnięci ludzie zaczynają prowadzić życie równie intensywne jak twoje. I robi się gęsto, a kalendarze pękają w szwach.
Ale jest dobrze.
Za nami między innymi bierzmowanie najstarszego i piękna eucharystia z kardynałem Rysiem.
Choroba, śmierć i pogrzeb mojej babci. Zamknięcie pewnej historii. Na szczęście mimo zakrętów - zakończenie było dobre. Ale Pan Bóg czekał do ostatniej chwili.
Była też ta koszmarna sobota, kiedy na krakowskim rynku wydarzyły się straszne rzeczy. O tym nie chcę pisać. Zaraz w poniedziałek poszłam tam, by się pomodlić, ale też przełamać strach. Bo przecież to mogliśmy być my, to było takie oswojone miejsce...
Przed nami... wiele innych spraw. Ja na przykład od piątku zaczynam się uczyć łemkowskiego ;) Nie nudzi mi się.
Poza tym... Trwa u mnie taka wewnętrzna walka. Kolejne zgorszenia Kościołem - a u mnie nawet nie tyle biskupami czy księżmi (to mam dawno przerobione), co osobami świeckimi. Czasem trudno jest w tym wytrwać i nie trzasnąć drzwiami. Trudno pozostać sobą, nawet jeśli się wie, że Bogu właśnie to bycie sobą się podoba, a tylko "pobożnym" jest solą w oku. Z drugiej strony bycie sobą polega także na dawaniu świadectwa tam, gdzie każda wzmianka o Bogu to świetny sposób na rozpoczęcie awantury i bycie uznanym za religijnego oszołoma.
Odpocznę po drugiej stronie. Na razie staram się przetrwać metodą "na Łucję", tą z Narnii. Niech inni będą wielcy i mądrzy, ja po prostu staram się nie wypuścić grzywy lwa i zostać w jego cieniu. Coraz częściej wraca do mnie myśl o Karmelu. Wiem, to nie moja ścieżka, ale można tęsknić za tym światem po drugiej stronie krat. Nawet mam pomysł na karmelitańskie imię. Judyta od Poranka Paschalnego. A co. Bardzo Łucjowe.
Z innych spraw, za mną kolejne (piąte już!) targi książki w Krakowie. Było pięknie! Rozmów o "Pograniczu" nie było końca. A w zeszły piątek miałam spotkanie z dzieciakami w jednej z naszych bibliotek - o rodzinie z niebieskiego domu. Tymczasem piszę kolejną historię z tych galicyjskich. Boczne tory, poezja, małe miasteczko na Podkarpaciu, te sprawy.
Właściwie niebieski dom, boczny tor i pogranicze to kluczowe słowa u mnie, nie tylko w książkach ;)
Można już kupić czwarty, zimowy tom "Pogranicza". Na przykład TUTAJ. Będzie mi miło, jeśli dacie się zaprosić do tego świata :) Na przykład stara znajoma blogerka Kawusiowa, czyli Renata Czerwińska, pisze o "Morozie" TAK.
A za tydzień mam urodziny. Powoli zaczynam celebrować. Jest wdzięczność...
Uściski!
Rivulet















.jpg)
.jpg)
.jpg)
