Jak jeden dzień?

Wczoraj 40 lat minęło od dnia, w którym nawrzeszczałam na ludzi po raz pierwszy w życiu po wielu miesiącach życia ukrytego ;)

Życie ukryte jest piękne, ale wydawanie z siebie głosu też bardzo lubię i o dziwo  w ostatnim czasie robię to coraz częściej i - mam nadzieję - owocniej.

Czy minęło jak jeden dzień?

No nie. Szczerze mówiąc mam wrażenie długiej drogi... Ale i chęć na jeszcze wiele pięknych szlaków, zanim dojdę do niebieskiego schroniska. Jest co  robić ;) Zwłaszcza dla dzieci.

To, co mnie przepełnia, to wdzięczność. Bo nie sądziłam, że dożyję tego czasu i tak wiele razy przecież mi się wydawało, że koniec, że organizm nie da rady. Dał. I może dlatego doceniam każdy dzień i to, co mam, jeszcze mocniej. 

Najpiękniejszym prezentem wczoraj okazała się informacja o  powrocie kardynała Rysia do Krakowa. Totalna radość!!!

A dziś w brewiarzu uderzyło mnie takie czytanie... Jakby odpowiedź na wiele moich pytań:

Jak długo pozostajemy owcami, zwyciężamy; otoczeni niezliczoną gromadą wilków, jesteśmy mocniejsi. Gdy jednak stajemy się wilkami, ulegamy, ponieważ jesteśmy pozbawieni pomocy Dobrego Pasterza. Wszak nie jest On pasterzem wilków, ale owiec; dlatego opuszcza cię i odchodzi, gdy nie oczekujesz, aby okazał swoją potęgę.

Chrystus jakby chciał powiedzieć: Nie trwóżcie się, że gdy wysyłam was między wilki, nakazuję zachowywać się jak owce i jak gołębice. Mógłbym rozporządzić inaczej i posłać was nie narażając na żadne niebezpieczeństwo; mógłbym nie czynić was owcami słabszymi od wilków, ale straszniejszymi od lwów. Ale tak właśnie trzeba. W ten sposób uwidoczni się wasze męstwo i rozsławi moja potęga. 

To właśnie powiedział świętemu Pawłowi: „Wystarczy ci mojej łaski, albowiem moc moja objawia się w słabości”. To Ja postanowiłem – zda się mówić Chrystus – abyście takimi byli. Gdy przeto mówi: „Posyłam was jak owce”, to jakby dodaje: Nie lękajcie się, wiem doskonale, że właśnie wtedy nie zwycięży was żaden nieprzyjaciel.

Aby zaś nie popadli w bezczynność i nie wydawało się im, że wszystko otrzymają zupełnie za darmo, że otrzymają nagrodę bez wysiłku, dodaje: „Bądźcie więc roztropni jak węże, a prości jak gołębie”. (...)

Zobaczmy, jaki rodzaj roztropności jest tu wymagany. Roztropność węża – mówi Pan. Podobnie jak wąż porzuca wszystko, nawet część swego ciała, byle tylko ocalić głowę, tak i ty – powiada – z wyjątkiem wiary porzuć wszystko: bogactwo, ciało, a nawet życie. Wiara jest bowiem głową i korzeniem. Gdy wiarę ocalisz, to choćbyś wszystko inne postradał, odzyskasz w daleko większym stopniu. Dlatego Pan nie poleca samej tylko prostoty ani samej tylko roztropności, ale jedno i drugie zarazem, aby w ten sposób stały się naprawdę cnotą. Potrzebna jest roztropność węża, abyś unikał śmiertelnych ran, potrzebna też prostota gołębia, abyś nie szukał zemsty na tych, co cię skrzywdzili, ani żądał kary na tych, co knują zasadzki. Na nic się zda roztropność, jeśli zabraknie prostoty.

I niech nikt nie sądzi, że tych poleceń nie da się spełnić. Pan wie lepiej niż ktokolwiek inny, jak się rzeczy mają. Wie, że przemocy nie pokonuje się przemocą, ale łagodnością.

Taki drogowskaz. Może na kolejne 40 lat?

Na koniec wrzucam informację, bo może ktoś będzie mógł przyjechać i się z nami zobaczyć :)

12.12 o 18.30 mamy z Darią spotkanie autorskie w bibliotece w warszawskim Wilanowie. Ulica Kolegiacka 3. Zapraszamy :)